Ένας στους τρεις Έλληνες υποστηρίζουν πως ο βιασμός είναι αποδεκτός σε κάποιες περιστάσεις.

Όχι, δεν πρόκειται για κάποια υπερευαίσθητη τρομολαγνία για να κακολογήσει τη χώρα ή «τους άντρες». Το στοιχείο προκύπτει από σχετική έρευνα της Κομισιόν, που αποκάλυψε πως το 27% των Ευρωπαίων και το 33% των Ελλήνων πιστεύουν πως υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, κάτω από τις οποίες δεν πειράζει αν ένας άντρας βιάζει μια γυναίκα.

Αν, λοιπόν, ένας άντρας υποχρεώσει μια γυναίκα να κάνει σεξ μαζί του με τη βία, σε περίπτωση που αυτή είναι «προκλητικά» ντυμένη (δεν εισερχόμαστε καν στο πώς ορίζεται το «προκλητικά» με βάση τα κριτήρια του καθένα), είναι μεθυσμένη, έχει προηγουμένως φλερτάρει με το θύτη, περπατάει μόνη της τη νύχτα, έχει πάει και με άλλους άντρες, δεν λέει ξεκάθαρα «όχι» και δεν παλεύει για να απελευθερωθεί (παρότι πολλοί λένε «μην παλεύεις, για να βγεις τουλάχιστον ζωντανή από το μαρτύριο» – lose lose), πηγαίνει στο σπίτι κάποιου άντρα, αν ο θύτης «μετανιώσει» μετά, τότε όλα του συγχωρούνται. Το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει πως σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αποδεκτό το να βιάσει κανείς μια γυναίκα.

«Ένας στους τρεις Έλληνες» σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς γνωρίζει αρκετούς, οι οποίοι δέχονται το βιασμό ως τη σωστή απόφαση στις παραπάνω περιπτώσεις. Το βιασμό, όχι το συναινετικό σεξ.

Το βιασμό.

Θυμάμαι έναν φίλο που είχε σοκαριστεί όταν του είπα πως όλες οι γυναίκες, κι εγώ, και η αδερφή μου, και οι φίλες μου, και η μητέρα του και οι ξαδέρφες του και όλες, ζούμε κάτω από μια μόνιμη απειλή και με ένα μόνιμο φόβο. Τι θα φορέσουμε, πώς θα βαφτούμε, πώς θα κοιτάξουμε κάποιον στο δρόμο, με ποιον θα βγούμε, πώς θα περπατήσουμε, με ποιον θα περπατήσουμε, τι ώρα και πόσο θα έχουμε πιει, όλα αυτά και άλλα πολλά μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Η απάντησή του ήταν ότι μάλλον υπερβάλλω. Δεν νομίζω ότι τον έπεισα ποτέ.

Αυτή η έκθεση έρχεται ίσως να δείξει το είδος της κοινωνίας στην οποία ζούμε και ίσως, ΙΣΩΣ, το ότι ο φόβος είναι δικαιολογημένος. Αφού ένας στους τρεις δικαιολογούν το βιασμό «σε κάποιες περιστάσεις», πόσο μακριά είναι άραγε και το να τον διαπράξουν; Ένας στους τρεις μπορεί και όχι. Ένας στους τέσσερις όμως; Ένας στους πέντε;
Εσύ πόσους ξέρεις;

rapeeu-wv-1129

  • ΕΤΙΚΕΤΕΣ
  • rape
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜια κάποια λύσις
Επόμενο άρθροRainy Sunday

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ